Thuiskomen en culture shock in één

We zijn er!
We zagen erg op tegen de reis: een nachtvlucht met een overactieve peuter, 3 uur overstap op Bangkok en dan nog vijf kwartier in een bestelbusje op wielen.. . Maar het is prima gegaan: de kids hebben een paar uur geslapen en wij hebben wel een oog dicht gedaan, maar weinig geslapen. Maar het was gezellig: de kids hebben zich vermaakt op hun schermpjes en hebben niet het hele vliegtuig wakker gehouden.

Om kwart voor drie ‘s middags lokale tijd (6 uur later dan in NL) kwamen we aan op Siem Reap Airport. Hier zaten - niet overdreven - 10 officials op een rij om ons een visum te verstrekken: 1. Visum aannemen, 2. Geld in koffer 3. Paspoort in pakje 4. Paspoort checken 5. Stempel in paspoort, etc. Die mensen moeten ook betaald, dus betalen we met liefde $30 ipv $25 dollar voor een visum. Wel geijk even de kinderen uitgelegd dat mensen in uniform in Cambodja over het algemeen niet zo zwaaiwaarxig zijn als in Nederland. “Nee, klim maar niet op dat hekje, straks wordt die meneer boos en kunnen we $20 extra lappen”, haha.
Er stond iemand van het hotel ons op te wacten: hoe luxe! En het onthaal was erg Cambodjaans: met 4 personen, 2 grote rugzukken, 4 stuks handbagage en een buggy in een tuktuk. Kan best. En dat bleek. De kinderen zijn vanaf dat moment - net als wij - fan van de tuktuk. Gelukkig, want dat zal hier ons belangrijkste vervoermiddel zijn hier.
Wat een sensatie om hier weer te zijn: hysterisch verkeer, bloedhitte, starende/ zwaaiende mensen en een mengeling van brandlucht, kattenpis, dood dier en Cambodjaans eten: we zijn er weer!
Ons hotel was prachtig en binnen een half uur na aankomst lag Joep al in het zwembad. Hannah was uitgelogd: die was in de tuktuk al in slaap gevallen.
Inmiddels zijn we wel weer weg uit dat hotel, want het lag - lekker rustig buiten het centrum... - in de buurt met een hoge dichtheid van karaokebars. Die het gebrek aan clientele probeerde te verdoezelen door knoeperd hard heeeele harde Khmer muziek te draaien tot half 2 ‘s nachts. Niet ok. Dus we hebben gelijk kunnen oefenen met ons nomadenbestaan: hop hop alle zooi weer in de tassen en de tuktuk in naar...Smiley’s Guest House. Dit was onze vaste hang out toen we hier nog woonden en het voelde echt weer al thuis komen. Dezelfde eigenaar was er nog en ze herkenden ons gelijkk: super leuk! Ennnn het guesthouse heeft een upgrade gehad: er is nu een zwembad.
Joep en Hannah hebben gelijk vriendjes gemaakt met de kinderen van het personeel, heel schattig!
Verder trekken de kinderen veel bekijks: Cambodjanen vinden hun “skor sor” (witte huid) fantastisch. Hannah vind het fantastisch: die wil geen hand maar loopt als een diva rond terwijl mensen ‘so cute, so cute’ roepen. We verdenken haar er zelfs van dat ze zich expres laat vallen, zodat haar fanclub haar kan optillen (-:
Morgen met de tuktuk naar een zijde boerderij 25 km verderop en de dag daarna - oude tijden herleven - naar Sisophon waar we tussen 2008 en 2010 vlakbij hebben gewoond. Op zaterdag ontmoeten we Janice, de verpleegkundige waar ik mee heb samengewerkt in het ziekenhuis hier en die bij ons in het dorp wonen. Op zondag ws. op bezoek bij ‘ons’ ziekenhuis en bij ons huis waar we hebben gewoond. Genoeg leuks op het programma dus. Het lijkt wel vakantie (-:

Tot snel!